Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΦΥΛΑΞΗ ΤΩΝ ΒΛΑΣΤΟΚΥΤΤΑΡΩΝ ΤΟΥ ΟΜΦΑΛΟΠΛΑΚΟΥΝΤΙΑΚΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ

Η ίδρυση και η λειτουργία της δημόσιας τράπεζας είναι ακριβή υπόθεση για τα κράτη, με προβλεπόμενο κόστος ίδρυσης και λειτουργίας, αλλά μη προβλεπόμενες παροχές των υπηρεσιών της. Σήμερα το μόνο που περιορίζει τη δημιουργία μεγάλων δημοσίας πρόσβασης τραπεζών ομφαλοπλακουντιακού αίματος είναι το κόστος, και το ερώτημα είναι ποιος θα αναλάβει αυτό το κόστος. Είναι γεγονός ότι πολύ λίγοι υποψήφιοι γονείς από αυτούς  που αποφασίζουν να μη φυλάξουν τα βλαστοκύτταρα για το μέλλον του παιδιού τους θα αποφάσιζαν να τα  αφήσουν να καταστραφούν παρά να τα δωρίσουν για το καλό της επιστήμης ή για να σώσουν τη ζωή κάποιων συνανθρώπων τους. Οι δημόσιες τράπεζες ανέκαθεν στον κόσμο παρείχαν πολύ ακριβές  υπηρεσίες σε σχέση με την απήχηση των υπηρεσιών τους προς την κοινωνία και για το λόγο αυτόν πολλές φορές αναγκάστηκαν να διακόψουν τη λειτουργία τους  ή να χρησιμοποιήσουν εμπορικές τακτικές για να επιβιώσουν.

Σήμερα διεθνώς είναι καταγεγραμμένοι έντεκα εκατομμύρια δότες μυελού των οστών και ομφαλικού αίματος και παρ όλα αυτά μόνο το 50-70% των ασθενών βρίσκει ένα ιστοσυμβατό μόσχευμα. Στον ιδιωτικό τομέα μέχρι το 2006 είχαν καταγραφεί 134 ιδιωτικές τράπεζες φύλαξης με συνολικό αριθμό δειγμάτων 780.000 και στο δημόσιο τομέα 54 τράπεζες με 276.000 δείγματα. Αυτό ώθησε τις δημόσιες τράπεζες να ζητήσουν περισσότερες χρηματοδοτήσεις με σκοπό να αυξήσουν τον αριθμό των δειγμάτων τους ώστε περισσότεροι ασθενείς να μπορούν να βρουν ένα ιστοσυμβατό μόσχευμα. Η προσπάθεια αυτή έδειξε οτι  αυξάνοντας τα δείγματά της η δημόσια τράπεζα από τις 50.000 στις 150.000 αυξάνει μόνο κατά 6% την πιθανότητα να βρει ένας ασθενής ένα συμβατό μόσχευμα, ενώ το κόστος του δείγματος αυξάνει από τα 15.336 στα 46.613 δολάρια. Ταυτόχρονα όμως η δημόσια τράπεζα δεν μπορεί να μετέχει σε αυτόλογες θεραπείες,  οι οποίες αναμένεται να αυξηθούν ραγδαία τα αμέσως επόμενα χρόνια. To 2007, 1260 ασθενείς στην Αγγλία είχαν ανάγκη μεταμόσχευσης. Εξ αυτών μόνο το 40% κατάφερε να βρει συμβατό μόσχευμα και εξ αυτών το 43% προήλθε από το εξωτερικό αν και η Αγγλία έχει μια δεξαμενή 650.000 εγγεγραμμένων δοτών. Σήμερα στην Αγγλία λειτουργεί μια δημόσια τράπεζα με 11.000 δείγματα  η οποία στοχεύει  στην επόμενη πενταετία να τα αυξήσει στις 20.000. Ακόμα και εάν η  τράπεζα της Αγγλίας διέθετε 50.000 δείγματα ομφαλικού αίματος θα είχε  τη δυνατότητα να καλύψει μόνο το 49% των ασθενών και με συμβατότητα 5/6.

Αναλύοντας τα οικονομικά δεδομένα η δημόσια τράπεζα της Αγγλίας κατέληξε οτι για θεραπεία ασθενούς βάρους 38 κιλών και με ποσοστό απόρριψης δειγμάτων 14%, το κόστος ανά δείγμα είναι 920ευρώ. Εάν θέλει να επιλέξει δείγματα τα οποία θα είναι κατάλληλα για σωματικό βάρος ασθενούς 55 κιλών τότε θα απορρίψει το 45% των εισερχόμενων δειγμάτων και το ανάλογο κόστος ανά δείγμα θα είναι 1120 ευρώ. Εάν συνεχίσει ακόμα περισσότερο την επιλογή, τότε απορρίπτοντας το 64% των δειγμάτων θα έχει δείγματα κατάλληλα για θεραπεία ασθενούς βάρους 64 κιλών και ανάλογο κόστος ανά δείγμα 1360 ευρώ.

Το αντίστοιχο κόστος για τις ελληνικές δημόσιες τράπεζες, σύμφωνα με τις  οικονομικές μελέτες  που έχουν δημοσιευτεί το 2009 είναι  2352 ευρώ, ανεξαρτήτως βάρους ασθενούς και η τιμή πώλησης του μοσχεύματος εντός Ελλάδας 6919 ευρώ, όπως φαίνεται στην οικονομική ανάλυση που εμφανίζει στην ιστοσελίδα της η ελληνική Αιματολογική εταιρεία. Το κόστος για τη Γαλλική δημόσια τράπεζα είναι 2100 ευρώ ανά δείγμα, η οποία μέχρι σήμερα θεωρείτο η ακριβότερη.

Η  Αυστραλία σήμερα είναι η χώρα που διαθέτει  το μεγαλύτερο αριθμό δημόσιων δειγμάτων ανά κάτοικο (5.8/10.000). Στη  Γαλλία, η οποία υπήρξε  πρωτοπόρος στις αλλογενείς μεταμοσχεύσεις,  επιτρέπεται μόνο η δημόσια φύλαξη, και απαγορεύεται η οικογενειακή. Παρ όλα αυτά αντιστοιχούν ανά κάτοικο πολύ λιγότερα δείγματα, συγκριτικά με την Αυστραλία (0.8/10.000 κατοίκους)  και φυλάσσονται 5300 μονάδες, από της ίδρυσής της το 1995, με πληθυσμό 63 εκατομμυρίων κατοίκων και κατ έτος αριθμό γεννήσεων 300.000.

Η Γαλλία έχει ανακηρύξει τα βλαστοκύτταρα των παιδιών της ως εθνικό πλούτο και απαγορεύει την οικογενειακή φύλαξη. Αντ’ αυτού όμως αποτελεί τη σημαντικότερη εξαγωγό χώρα βλαστοκυττάρων στον κόσμο.  Οι δημόσιες τράπεζες στη Γαλλία για να καλύψουν ένα μέρος από τα έξοδά τους πωλούν έναντι ανταγωνιστικής αμοιβής τα μοσχεύματα τους στο εξωτερικό και για το λόγο αυτό φροντίζουν να αυξάνουν τις εξαγωγές και να ελαττώνουν τις εισαγωγές για να εξοικονομούν συνάλλαγμα.  Στη Γαλλία, παρά την επικράτηση  της δημόσιας φύλαξης,  εισάγεται το 65% των μοσχευμάτων και μόνο το 40% προέρχεται από τις εθνικές τράπεζες. Έτσι παρ όλη την αποκλειστική χρήση των βλαστοκυττάρων από το κράτος, η Γαλλία ξόδεψε μεταξύ των ετών 2000-2005  4,29 εκατομμύρια ευρώ για να εισάγει μοσχεύματα πληρώνοντας 18.000 ευρώ για  κάθε εισαγόμενο δείγμα, ενώ το αντίστοιχο κόστος για τη δική της δημόσια τράπεζα είναι  μόνο 2.100 ευρώ. Το κόστος δείγματος για τη δημόσια τράπεζα της Γαλλίας είναι από τα ακριβότερα στον κόσμο και αυτό αιτιολογείται από τις επενδύσεις που έχει κάνει στην ποιότητα. Ο αριθμός των αποθηκευμένων δειγμάτων στη Γαλλία  σε σχέση με τις ετήσιες γεννήσεις είναι απογοητευτικά μικρός.

Στην Ιταλία παρ ότι δεν επιτρέπεται στο εσωτερικό της η ιδιωτική φύλαξη, κατά μήκος των συνόρων της υπάρχουν οικογενειακές τράπεζες, όπου οι γονείς συχνά αποστέλλουν δείγματα για οικογενειακή φύλαξη. Κατά τα άλλα τα δημόσια νοσοκομεία διατηρούν το δικαίωμα να υπογράφουν συμβάσεις με ιδιωτικές τράπεζες του εξωτερικού και να αποστέλλουν τα βλαστοκύτταρα, κατόπιν αιτήματος των γονέων. 

Οι γειτονικές χώρες των Σκοπίων, της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας  αξιολογώντας τις ανάγκες τους κατέληξαν οτι είναι προτιμότερο να εισάγουν τα ομφαλοπλακουντιακά αιμοποιητικά μοσχεύματα παρά να διατηρούν δημόσια τράπεζα.

Στον  υπόλοιπο κόσμο συνυπάρχουν χωρίς ανταγωνισμό οι δημόσιες και οι ιδιωτικές τράπεζες. Η Σιγκαπούρη και η Ιαπωνία μάλιστα βλέποντας τα πλεονεκτήματα της φύλαξης των βλαστοκυττάρων του πλακούντα για την οικογένεια αλλά και για το κοινωνικό σύνολο αποφάσισαν να  επενδύσουν σημαντικά ποσά για τη φύλαξη βλαστοκυττάρων, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. 

Read more »

Diabetes researchers look at cellular-level transplants as bridge to a cure

Dr. Camilo Ricordi is not resting on his laurels. He marked a milestone in 1986 when he created the Ricordi Chamber, which successfully isolates the pancreas’ special cells that produce insulin. The device is still used worldwide.
Instead, Ricordi is pursuing other research that could bridge the path to a real, lifetime cure to diabetes. No gadgets, no insulin injections, no further health complications.
As the director of the Diabetes Research Institute at the University of Miami, Ricordi and some 140 other doctors, scientists and professionals take a collaborative approach to a singular goal to cure diabetes. The chronic disease affects 24 million people in the United States and is a leading cause of blindness, kidney failure, cardiovascular issues and amputations of lower limbs. As many as one in three U.S. adults could have diabetes by 2050, if current trends continue, according to the Centers for Disease Control and Prevention.
Ricordi has had success with the latest research that transplants those clusters of special cells, called islets, in patients with severe Type 1 diabetes. Type 1 diabetes is an autoimmune disease while Type 2 diabetes is associated with obesity, poor diet, an inactive lifestyle and more hereditary factors. Instead of transplanting a whole organ, researchers insert the islets in the pancreas.
Patients with the transplants have not suffered worsening retina problems and with new strategies like anti-inflammatory drugs, 50 percent stay off insulin for five years, a rate comparable to those who have had a pancreas transplant, Ricordi said.
Ricordi said one clinical trial is poised to pursue approval from the U.S. Food and Drug Administration next year for islet transplantations to move beyond research and into more regular practice.
“He is one of the world leaders in islet transplantation,” said Dr. Thomas Eggerman, director of the clinical islet transplantation program at the National Institutes of Health’s division of diabetes, endocrinology and metabolic diseases. Eggerman has collaborated with Ricordi on projects, including an international consortium in islet transplantation.
But there are still hurdles to the ultimate goal.
One challenge is that few people can benefit from the islet transplantations. Still considered research, the transplants are hampered by other issues. Donor cells are scarce and those with transplants need long-term anti-rejection drugs so their immune systems don’t attack the foreign cells.
“The hope is that with this experience, we can find another treatment -- we can gain the experience to apply to other cells that produce insulin,” Eggerman said.
Ricordi and other researchers are excited about other parallel research:
• A new trial in conducting transplants that could eliminate the need of anti-rejection drugs by using the donor’s bone marrow cells to replace the recipient’s immune system.
• New materials to encapsulate and protect the islet transplants from the body’s immune system.
• New ways to deliver the anti-rejection drugs just to the cells that need it, instead of the entire body.
• Using cells from alternative sources, like targeting progenitor cells from a patient’s own pancreas, to regenerate as those special insulin-producing cells. That would eliminate the need for transplants and anti-rejection drugs
Those anti-rejection drugs are a problem. They take a toll on the transplanted cells and the entire body, making it more susceptible to other diseases.
“We have to take the next step, now that we’ve proved that we can transplant these cells. How can we make them survive longer? How can we not use the anti-rejection drugs?” said Dr. Cherie Stabler, associate professor of biomedical engineering and surgery at the University of Miami Miller School of Medicine and director of the tissue engineering laboratory at the Diabetes Research Institute.

Source/Read : http://www.miamiherald.com/2012/11/10/3091861/diabetes-researchers-look-at-cellular.html#storylink=cpy

Read more »

Scientists find a master control gene for blood stem cells

Canadian and Italian scientists say they have identified “a master control” gene for turning on blood stem cells, which could lead to a greatly expanded supply of these precious cells for medical treatments.
The discovery, published Thursday in the journal Cell: Stem Cell, follows another major development in 2011, when the Canadian researchers first isolated a human blood cell in its purest form a single stem cell capable of regenerating the entire blood system.
These advances are critical for people who suffer from blood disorders such as leukemia, a form of cancer. Doctors currently treat leukemia by using chemotherapy to destroy the cancerous cells in the bone marrow, where blood cells are produced, in the process also killing off normal blood cells. The blood system is then replaced with healthy cells from a bone-marrow donor.
Worldwide, about 40,000 people a year receive bone-marrow transplants. But an additional 120,000 patients fail to find a suitable match. Many die on waiting lists.
While blood stem cells taken from an umbilical cord have recently offered an alternative transplant source, they cannot be grown in large enough quantities to treat an adult. And even with last year’s announcement that Canadians had isolated the prized stem cells that endlessly replenish human blood, they still did not know how to control them.
“Stem cells are actually dormant in the cord blood or in your bone marrow. They lie dormant for long periods of time,” explained John Dick, a senior scientist at the University Health Network’s McEwen Centre for Regenerative Medicine and the Ontario Cancer Institute in Toronto.
But the discovery of a master control gene could mean that scientists will be able to finally harness the power of stem cells. “Now we have peered into those cells and identified one of these master regulator switches which actually governs the dormancy,” Dick said. “By altering the master regulators, you could greatly expand the number of stem cells which could then be used to transplant into an adult.”
The researchers still have to identify other genes that regulate blood stem cells. But Dick believes that goal is within their grasp

Source : http://www.theglobeandmail.com/life/health-and-fitness/health/scientists-find-a-master-control-gene-for-blood-stem-cells/article5125902/

Read more »

Stem Cells Help Md. Boy With Cerebral Palsy To Walk

 The miracle of stem cells changes the life of a little boy from the Eastern Shore.

Adam May has the amazing story of a mother and the choice she made moments after her son was born.

Xander McKinley was a beautiful baby–but challenging. The newborn didn’t eat or sleep well, and by two-years-old, he couldn’t walk or even crawl.

“Something just wasn’t right,” said Xander’s mother, Jennifer McKinley.

Jennifer McKinley got the news every parent fears. Xander had cerebral palsy–a brain condition that slows motor functions.

Adam: “Did you ever fear he would never have a normal life?”
Jennifer: “We thought he wasn’t going to be able to walk. It was heart-wrenching, that we knew this was permanent.”

Turns out, it wasn’t permanent. That young boy frustrated by immobility can now stand on his own, and even take a few steps–after a groundbreaking experimental stem cell transfusion.

Adam: “Aren’t you walking better now?”
Xander: “Yeah.”
Adam: “How good does that feel?”
Xander: “Great!”

The 6-year-old can finally climb a fence with his brother.

Adam: “You’re so fast now.”
Xander: “Yeah!”

Xander can practically run across his Eastern Shore farm with his walker. He can even climb the stairs on his swing-set for the first time in his life.

All of this possible because Xander’s parents decided to store blood from his umbilical cord when he was born. They never imagined that years later their decision would change their son’s life.

Doctor’s believe this amazing transformation came from stem cells extracted from Xander’s own umbilical cord. After undergoing the transfusion, those stem cells repaired Xander’s body.

“What we’re fighting most of all is ignorance. We have to raise awareness,” said Dr. Frances Verter, who runs the Parents Guide to Cord Blood Foundation.

Storing cord blood is an option many parents are not aware of, but some think it should become routine in the unlikely chance it’s needed.

“The goal is for everyone to save the cord blood,” he said.

Researchers are also studying how cord blood could someday treat brain injuries, diabetes, heart conditions, cancers and hearing loss.

Very few parents of newborns actually sign up for a cord blood registry.

Adam: “What would you tell parents?”
Jennifer: “I would highly recommend it because you never know what’s going to happen.”

Xander’s now in physical therapy to activate muscles that have never been used, and his outlook is promising.

Adam: “What do you want to happen in the next few years? Do you think you’ll be able to run someday?”
Xander: “Yeah, like my brother, without anything.”

And he’s getting there–one step at a time.

Source: http://baltimore.cbslocal.com/2012/11/08/stem-cells-help-md-boy-with-cerebral-palsy-walk/

Read more »

ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΦΥΛΑΞΗ ΒΛΑΣΤΟΚΥΤΤΑΡΩΝ - ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Στις περισσότερες χώρες του κόσμου οι οικογένειες έχουν τη δυνατότητα να φυλάξουν τα βλαστοκύτταρα του παιδιού τους κατά τον τοκετό σε μια δημόσια ή  οικογενειακή τράπεζα.  Η απόφασή τους αυτή αποτελεί ελεύθερη επιλογή, η οποία προκύπτει μετά από τεκμηριωμένη επιστημονική ενημέρωση για τις δυνατότητες που τους παρέχει ο κάθε τρόπος φύλαξης, αφού λάβουν υπόψη  και τις  ιδιαιτερότητες της δικής τους οικογένειας.  Ως τέτοιες αναφέρονται η ύπαρξη ασθένειας στην οικογένεια που θεραπεύεται με τη χρήση βλαστοκυττάρων και οι οικογένειες που δημιουργούνται από γονείς διαφορετικών εθνικοτήτων. Παιδιά που προέρχονται από αυτές τις οικογένειες  είναι δύσκολο έως αδύνατο να βρουν ιστοσυμβατά βλαστοκύτταρα στην περίπτωση που απευθυνθούν στη  δημόσια τράπεζα για τη θεραπεία της λευχαιμίας.

Πρακτικά σήμερα τί προσφέρει  η οικογένεια  και τί η δημόσια τράπεζα στο θέμα των μεταμοσχεύσεων με τη χρήση βλαστοκυττάρων;

Οι παρακάτω πληροφορίες  αποτελούν επίσημα στοιχεία του Παγκόσμιου Δικτύου που καταγράφει τις μεταμοσχεύσεις  του ομφαλικού  αίματος και του μυελού των οστών που  δόθηκαν στη δημοσιότητα τον Απρίλιο του 2010 και αποτελούν κατευθυντήριες γραμμές για την πολιτική που θα ακολουθήσουν τα κράτη σχετικά με τη φύλαξη των βλαστοκυττάρων. Τα στοιχεία αυτά δημοσιεύτηκαν από τον Al Gratwohl  και συν ¹ το 2010 στο επιστημονικό περιοδικό JAMA, ένα από τα εγκυρότερα διεθνή ιατρικά περιοδικά. Στη μελέτη αυτή συμμετείχαν 1327  επιστημονικές ομάδες από 71 χώρες οι οποίες βρίσκονται σε πέντε ηπείρους.  Καταγράφηκαν όλα τα είδη των μεταμοσχεύσεων, αυτόλογων και αλλογενών που πραγματοποιήθηκαν από τις συμμετέχουσες ομάδες το έτος 2006 για τη θεραπεία κακοήθων, κληρονομικών και αυτοάνοσων ασθενειών.  Το έτος αυτό   πραγματοποιήθηκαν 50.417 μεταμοσχεύσεις εκ των οποίων  οι 28.901 (57%)  ήταν αυτόλογες και οι 21.516 (43%)  ήταν αλλογενείς. Από τις 21.516 αλλογενείς μεταμοσχεύσεις  στις   11.928 (55,4%) τα βλαστοκύτταρα προέρχονταν μέσα από την οικογένεια και στις  9.588 (44,5%) από τη δημόσια τράπεζα.  Άρα η πραγματική προσφορά της οικογένειας   προς τα μέλη της  το έτος 2006 στο σύνολο των μεταμοσχεύσεων ήταν 40.829 (86%) μοσχεύματα και της δημόσιας 9.588 (14%).

Η μελέτη αυτή κατέληξε και σε  άλλα σημαντικά συμπεράσματα, όπως οτι στην Αμερική και την Ευρώπη πραγματοποιούνται περισσότερες αυτόλογες μεταμοσχεύσεις, ενώ  στις υπό ανάπτυξη χώρες περισσότερες αλλογενείς. Στην Αμερική αυτόλογες μεταμοσχεύσεις πραγματοποιούνται σε ποσοστό 58%, στην Ασία 42%, στην Ευρώπη 62,5% και στην Αφρική και στις μεσογειακές χώρες σε ποσοστό 34%.

Τα βλαστοκύτταρα που αποθηκεύονται στον ιδιωτικό τομέα χρησιμοποιούνται από το ίδιο το παιδί ή τα ιστοσυμβατά μέλη της οικογένειάς του για τη θεραπεία κακοήθων ασθενειών ή σε εφαρμογές αναγεννητικής Ιατρικής. Στη δημόσια τράπεζα τα βλαστοκύτταρα χρησιμοποιούνται για  κακοήθεις παθήσεις του αίματος στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει ιστοσυμβατός δότης μέσα στην οικογένεια. Για τη θεραπεία κακοήθων ασθενειών χρησιμοποιούνται αυτόλογες ή αλλογενείς μεταμοσχεύσεις και για την αναγεννητική ιατρική αποκλειστικά αυτόλογες. Στην αναγεννητική ιατρική περιλαμβάνονται η αποκατάσταση οργάνων, όπως του μυοκαρδίου μετά από έμφραγμα, του εγκεφάλου μετά από ισχαιμία και οι εκφυλιστικές ασθένειες, όπως οι οστεοαρθρίτιδες, η ηπατική ανεπάρκεια, η περιφερική αγγειακή νόσος  και η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια.  Στις ασθένειες του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως τον παιδικό διαβήτη, τη νεανική ρευματοειδή αρθρίτιδα, τις φλεγμονώδεις παθήσεις του εντέρου και τη σκλήρυνση κατά πλάκας  χρησιμοποιούνται αποκλειστικά βλαστοκύτταρα του ίδιου του ασθενούς, τα οποία λαμβάνονται  πριν την εμφάνιση της νόσου. Στις περιπτώσεις αυτές  η δημόσια τράπεζα δεν μπορεί να βοηθήσει.

 Η συχνότερη ασθένεια για την οποία μέχρι πρότινος χρησιμοποιούνταν τα βλαστοκύτταρα ήταν η λευχαιμία.  Στα επόμενα χρόνια αναμένεται να αυξηθούν οι χρήσεις για τις ασθένειες του ανοσοποιητικού συστήματος και τις εκφυλιστικές παθήσεις.

Για την εγκεφαλική παράλυση των παιδιών, (περιγεννητική ασφυξία), διεξάγεται η κλινική μελέτη NCT 00593242, στο Πανεπιστήμιο Duke ΗΠΑ και ανάλογες μελέτες στο Πανεπιστήμιο της Georgia των ΗΠΑ και Monash της Αυστραλίας.

 Πρόδρομες ανακοινώσεις δείχνουν οτι τα βλαστοκύτταρα του πλακούντα  έχουν  θεραπευτική, η οποία  αποδεικνύεται  με βελτίωση της νευρολογικής εικόνας του παιδιού.

Ποιός είναι ο ρόλος των δημοσίων τραπεζών φύλαξης βλαστοκυττάρων και της οικογένειας  στο  κεφάλαιο λευχαιμίες;

Στη χώρα μας η πλειοψηφία των γονέων μετά από συστηματική  τηλεοπτική ενημέρωση κατέληξε να πιστεύει οτι τα βλαστοκύτταρα του πλακούντα του παιδιού τους δεν μπορούν επ’ ουδενί να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία της λευχαιμίας στην περίπτωση που μελλοντικά  εμφανίσει το παιδί τους. Το 2006 σύμφωνα με τη μελέτη που αναφέρθηκε παραπάνω, πραγματοποιήθηκαν 17.049 μεταμοσχεύσεις σε ασθενείς με όλους τους τύπους των λευχαιμιών. Στις 15.210 (89%) περιπτώσεις έγιναν αλλογενείς μεταμοσχεύσεις και στις 1.839 (11%) αυτόλογες. Από τις 15.210 αλλογενείς μεταμοσχεύσεις οι 8.122 (53,5%) πραγματοποιήθηκαν με  βλαστοκύτταρα που προήλθαν μέσα από την οικογένεια και οι 7.088 (46,5%) από δημόσια τράπεζα. Άρα στην περίπτωση των λευχαιμιών το 2006  η οικογένεια  χορήγησε στα μέλη της το  58,5% των μοσχευμάτων  και η δημόσια τράπεζα το 41,5%.

Προχωρώντας σε περαιτέρω ανάλυση των στοιχείων βλέπουμε οτι για τη θεραπεία του παιδικού καρκίνου η οικογένεια βοήθησε στο 98,6% των μεταμοσχεύσεων και η δημόσια τράπεζα στο 1,4% και για τη θεραπεία των λεμφωμάτων  η οικογένεια χορήγησε το  94,3% των μοσχευμάτων.

Στις κληρονομικές αναιμίες, όπως τη μεσογειακή αναιμία σε ποσοστό 86,5% χρησιμοποιήθηκαν  βλαστοκύτταρα που προήλθαν μέσα από την οικογένεια.

Η παράθεση αυτών των στοιχείων αποδεικνύει με τον πλέον αντικειμενικό τρόπο τις πραγματικές διαστάσεις της συμβολής  της οικογένειας και της δημόσιας τράπεζας φύλαξης βλαστοκυττάρων στο θέμα των μεταμοσχεύσεων. Τα στοιχεία αυτά σήμερα αποτελούν αντικείμενο μελέτης και οργάνωσης της πολιτικής της υγείας πολλών κρατών.     

1. Al Gratwohl  et al 2010,  JAMA, 303(16):1617-1623).

Read more »

ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ Η ΦΥΛΑΞΗ ΤΩΝ ΒΛΑΣΤΟΚΥΤΤΑΡΩΝ ΤΟΥ ΠΛΑΚΟΥNTA ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ;

1. Τί προσφέρει σήμερα η φύλαξη των βλαστοκυττάρων στην οικογένεια;

Τα βλαστοκύτταρα του νεογέννητου παιδιού  μπορούν να χρησιμοποιηθούν από το ίδιο το παιδί, αλλά και από κάθε ιστοσυμβατό μέλος της οικογένειάς του. Τα βλαστοκύτταρα του παιδιού είναι απόλυτα ιστοσυμβατά με το ίδιο, διότι αποτελούν μέρος του σώματός του και έχουν υψηλού βαθμού ιστοσυμβατότητα με τα αδέλφια του και τους γονείς του δεδομένου οτι η ιστοσυμβατότητα κληρονομείται. Επειδή είναι πολύ νεαρά βλαστοκύτταρα δεν απαιτείται 100% ιστοσυμβατότητα για να χορηγηθούν, εάν τα συγκρίνουμε με άλλες πηγές ενήλικων βλαστοκυττάρων, όπως τον μυελό των οστών.

2. Σε ποιές αρρώστιες μπορούν να βοηθήσουν τα βλαστοκύτταρα του πλακούντα το παιδί;

Τα βλαστοκύτταρα του πλακούντα χρησιμοποιούνται από το ίδιο το παιδί για τη θεραπεία του παιδικού καρκίνου, που συνήθως εντοπίζεται στον εγκέφαλο και στα οστά και για τη λευχαιμία. Η  λευχαιμία εκδηλώνεται σε οξεία ή χρόνια μορφή. Η οξεία μορφή εκδηλώνεται στα πρώτα έτη της ζωής του παιδιού και για το λόγο αυτόν τα βλαστοκύτταρα του παιδιού πρέπει να ελέγχονται για την ύπαρξη προδιάθεσης ή προλευχαιμικών κλώνων. Όλες οι οξείες μορφές δεν συνδυάζονται με την ύπαρξη προδιάθεσης. Εάν δεν βρεθούν προλευχαιμικοί κλώνοι αυτό σημαίνει οτι  ο αιτιολογικός παράγοντας που προκάλεσε τη λευχαιμία έδρασε μετά τη συλλογή των βλαστοκυττάρων, και ως εκ τούτου το παιδί μπορεί να πάρει τα δικά του βλαστοκύτταρα. Εάν σε τυχαία εξέταση για άλλους λόγους, βρεθούν προλευχαιμικοί κλώνοι στα βλαστοκύτταρα ενός παιδιού αυτό δε σημαίνει οτι το παιδί υποχρεωτικά θα αρρωστήσει από λευχαιμία. Από τα 100 παιδιά στα βλαστοκύτταρα των οποίων θα ανιχνευτούν προλευχαιμικοί κλώνοι μόνο ένα θα αρρωστήσει από λευχαιμία, ενώ τα υπόλοιπα θα καταπολεμήσουν τους κλώνους με το ανοσοποιητικό τους σύστημα οι οποίοι σιγά-σιγά θα εξαφανιστούν. Η χρόνια μορφή εκδηλώνεται σε μεγαλύτερη ηλικία, για το λόγο αυτό τα βλαστοκύτταρα δεν εξετάζονται για προδιάθεση και το άτομο μπορεί να χρησιμοποιήσει τα δικά του.  

3. Εκτός από τις κακοήθεις ασθένειες σε ποιές άλλες περιπτώσεις μπορεί το παιδί  να χρησιμοποιήσει τα δικά του βλαστοκύτταρα;

Η χορήγησή τους για την εγκεφαλική παράλυση αποτελεί σήμερα τη συχνότερη χρήση τους παγκόσμια. Πολλές οικογενειακές τράπεζες φύλαξης εξετάζοντας αναδρομικά τα ιατρικά ιστορικά των παιδιών που έχουν κρατήσει τα βλαστοκύτταρα τους, ενημερώνουν τους γονείς για αυτή τη θεραπεία και προχωρούν στη χορήγηση. Αξίζει να σημειώσουμε οτι ενώ αρχικά η ηλικία χορήγησης των βλαστοκυττάρων ήταν τα 2 έτη, σήμερα εξετάζοντας τα οφέλη αυτής της θεραπείας η χρήση τους επεκτάθηκε στα 8 έτη. Σε εξέλιξη βρίσκεται μια δεύτερη σημαντική  εφαρμογή των βλαστοκυττάρων του πλακούντα για το ίδιο το παιδί που αφορά τον αυτισμό. Επίσης για τις αρρώστιες του ανοσοποιητικού, όπως τη νεανική ρευματοειδή αρθρίτιδα, τη νόσο του Crohn, την ελκώδη κολίτιδα και τις αγγειίτιδες χρησιμοποιούνται τα βλαστοκύτταρα του ίδιου του παιδιού.

3. Σε ποιές περιπτώσεις μπορούν τα αποθηκευμένα βλαστοκύτταρα του παιδιού να χρησιμοποιηθούν και από άλλα μέλη της οικογένειάς μου;

Τα βλαστοκύτταρα του πλακούντα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ιστοσυμβατά μέλη της οικογένειας για τη θεραπεία της λευχαιμίας και του καρκίνου. Επίσης μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία κληρονομικών ασθενειών του αίματος, όπως η μεσογειακή αναιμία. Για τις κληρονομικές ασθένειες του αίματος σε ηλικίες άνω των 16 ετών χρησιμοποιείται σε κέντρα του εξωτερικού η γονιδιακή θεραπεία των ίδιων των βλαστοκυττάρων του ασθενούς, τα οποία στη συνέχεια χορηγούνται  και έτσι αποφεύγονται οι κίνδυνοι της αλλογενούς μεταμόσχευσης.

4. Ποιές είναι οι προϋποθέσεις για να γίνει η  χορήγηση μιας συλλογής βλαστοκυττάρων;

Προϋπόθεση αποτελεί η ιστοσυμβατότητα (όταν αναφερόμαστε σε μέλη της οικογένειας) και ο επαρκής αριθμός τους  ανάλογα με το σωματικό βάρος του ασθενούς.

5. Είναι όλες οι λήψεις βλαστοκυττάρων επαρκείς για μια θεραπεία;

Η αποτελεσματικότητα  μιας θεραπείας εξαρτάται από το βάρος του ασθενούς και  τον αριθμό των βλαστοκυττάρων που χορηγούνται. Ένας βαρύτερος ασθενής χρειάζεται περισσότερα βλαστοκύτταρα. Επειδή δεν γνωρίζουμε το βάρος του ασθενούς όταν θα αρρωστήσει, για το λόγο αυτό φροντίζουμε εξαρχής να  συλλέγουμε τον μέγιστο αριθμό βλαστοκυττάρων. Ο πλακούντας περιέχει μια συγκεκριμένη ποσότητα αίματος, η οποία σπάνια λαμβάνεται εξ ολοκλήρου με την αρχική παρακέντηση του ομφαλίου λώρου. Για το λόγο αυτό προτείνονται και άλλοι τρόποι λήψης βλαστοκυττάρων μετά την αρχική  λήψη, όπως η έκπλυση του πλακούντα, που έχουν ως σκοπό την αύξηση του αριθμού των βλαστοκυττάρων που θα χορηγηθούν τελικά στον ασθενή.  

6. Είναι ασφαλή τα βλαστοκύτταρα του πλακούντα ή θα υπάρξει κάποια επιπλοκή από τη χορήγησή τους;

Τα βλαστοκύτταρα του πλακούντα σήμερα μετά από καταγεγραμμένες 25.000 χορηγήσεις, χωρίς παρενέργειες, θεωρούνται ασφαλή. Επειδή είναι τα βλαστοκύτταρα του παιδιού δεν υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης μολυσματικής ασθένειας, ούτε στο ίδιο, ούτε και στα  άλλα μέλη της οικογένειας του.

7. Ποιά φύλαξη βλαστοκυττάρων παρέχει περισσότερη ασφάλεια, η οικογενειακή ή η δημόσια;

Σαφέστατα η οικογενειακή, δεδομένου οτι γνωρίζουμε την προέλευση των βλαστοκυττάρων και ελαχιστοποιούνται οι κίνδυνοι μετάδοσης μολυσματικών ασθενειών και κληρονομικών ασθενειών του αίματος.  Η ιστοσυμβατότητα σαφώς είναι καλύτερη μέσα στην οικογένεια σε σχέση με τον άγνωστο δότη και το βασικό είναι οτι μπορούμε να ελέγξουμε τα βλαστοκύτταρα της οικογένειάς μας για την ύπαρξη προδιάθεσης για  λευχαιμία.  Ο καλύτερα ιστοσυμβατός μετά το παιδί που έχει τα βλαστοκύτταρα είναι ο αδελφός του. 5% των υποτροπών της λευχαιμίας μετά από αλλογενή μεταμόσχευση (δημόσια τράπεζα) οφείλεται σε εμφάνιση λευχαιμίας στα κύτταρα του δότη. Η ύπαρξη  προλευχαιμικών κλώνων δεν κάνει διάκριση ανάμεσα στην οικογενειακή και τη δημόσια φύλαξη. Επειδή στη δημόσια φύλαξη τα δείγματα φυλάσσονται ανώνυμα, σε περίπτωση που ένας δότης αρρωστήσει από λευχαιμία δεν μπορεί να αναγνωριστεί το δείγμα του και υπάρχει πάντα ο κίνδυνος της μεταφοράς προλευχαιμικών κλώνων στον ασθενή που θα τα πάρει.  Έτσι ο ασθενής κινδυνεύει  από ένα μη δυνάμενο να ελεγχθεί ξένο μόσχευμα. Επί πλέον η οικογένεια για την ανεύρεση ενός ιστοσυμβατού μοσχεύματος από δημόσια τράπεζα θα κληθεί να πληρώσει ένα υπέρογκο ποσό, σε σχέση με το κόστος της φύλαξης σε οικογενειακή τράπεζα και χωρίς καμία εγγύηση επιστροφής χρημάτων ή χορήγησης ενός άλλου μοσχεύματος σε περίπτωση απόρριψης του πρώτου, που είναι και η συνηθέστερη επιπλοκή.

8. Με βάση τα σημερινά δεδομένα τα βλαστοκύτταρα του πλακούντα μπορούν να αντικατασταθούν από άλλες πηγές; 

Σήμερα τα βλαστοκύτταρα του πλακούντα θεωρούνται τα πιο ασφαλή, τα πιο αποτελεσματικά και τα πιο εύκολα να ληφθούν. Οι κατά καιρούς αναφερόμενες πηγές βλαστοκυττάρων  που θα προέρχονται από μετατροπή κυττάρων του δέρματος  σε βλαστοκύτταρα, συναντούν το σύνηθες της δημιουργίας  γηρασμένων θυγατρικών βλαστοκυττάρων, τα οποία δεν μπορούν να πολλαπλασιαστούν και ως εκ τούτου δεν είναι αποτελεσματικά για θεραπείες, κάτω από τις σημερινές συνθήκες.

9. Πότε διατρέχω μεγαλύτερο κίνδυνο στην λευχαιμία όταν κάνω αλλογενή ή αυτόλογη θεραπεία με βλαστοκύτταρα;

Εάν στα βλαστοκύτταρα δεν ανιχνευτούν προλευχαιμικοί κλώνοι τότε η αυτόλογη χορήγηση των βλαστοκυτάρων είναι επιτυχημένη και δεν συνοδεύεται από κανένα κίνδυνο. Στη  βιβλιογραφία αναφέρονται περιπτώσεις παιδιών με λευχαιμία που θεραπεύτηκαν χρησιμοποιώντας τα δικά τους βλαστοκύτταρα του πλακούντα.

 Αντίθετα στην αλλογενή μεταμόσχευση υπάρχουν κίνδυνοι οξείας ή χρόνιας απόρριψης του μοσχεύματος  με κίνδυνο της ζωής του ασθενούς. Η χρόνια απόρριψη απαιτεί τη συνεχή λήψη ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων, τα οποία έχουν πολλές παρενέργειες στον ασθενή.  Έχει παρατηρηθεί  οτι η αλλογενής μεταμόσχευση προκαλεί εκ νέου καρκινικούς όγκους στους μεταμοσχευθέντες. ασθενείς. Στη δημόσια τράπεζα δεν ελέγχονται ποτέ τα δείγματα για ύπαρξη προδιάθεσης για τη λευχαιμία. Επίσης πολλά κέντρα μεταμοσχεύσεων καταφεύγουν στην αυτόλογη χορήγηση βλαστοκυττάρων μετά από χημειοθεραπεία του ασθενούς και τα αποτελέσματα είναι παρόμοια με αυτά που αναφέρονται στην  αλλογενή μεταμόσχευση. Ο ασθενής κερδίζει γιατί δεν έχει τις επιπλοκές της απόρριψης και επί πλέον δεν πληρώνει και δεν αγωνιά για την ανεύρεση συμβατού μοσχεύματος.

10. Έχει επιστημονική και πρακτική βάση η δωρεά του ομφαλοπλακουντιακού αίματος για δημόσια χρήση και η ιδιωτική φύλαξη των μεσεγχυματικών βλαστοκυττάρων του ιστού του ομφαλίου λώρου.

Στην Ελλάδα στη μια δημόσιας πρόσβασης τράπεζα λειτουργεί και ιδιωτική η οποία επεξεργάζεται τα μεσεγχυματικά βλαστοκύτταρα μέρους του ιστού του ομφαλίου λώρου, έναντι αμοιβής που κυμαίνεται στο ποσό των 1000 ευρώ. Οι δημόσιας πρόσβασης τράπεζες βλαστοκυττάρων στην Ελλάδα έχουν δώσει ευρεία δημοσιότητα στο θέμα ότι τα βλαστοκύτταρα των ίδιων των παιδιών δεν είναι κατάλληλα σε καμία περίπτωση για τη θεραπεία της λευχαιμίας, είτε αυτά  έχουν προλευχαιμικό κλώνο  είτε όχι.      Με βάση τη διακήρυξη αυτή εάν το παιδί γεννηθεί με προλευχαιμικό κλώνο τότε όχι μόνο το ομφαλοπλακουντιακό αίμα θα είναι ακατάλληλο για τη θεραπεία της λευχαιμίας, αλλά και τα μεσεγχυματικά του ιστού του ομφαλίου λώρου τα οποία έχουν φυλαχτεί ιδιωτικά στη δημόσια τράπεζα, διότι  και τα δύο είδη βλαστοκυττάρων  προέρχονται από το ίδιο αρχέγονο μητρικό κύτταρα και είναι ταυτόχρονα υγιή ή πάσχοντα. Επομένως ο ισχυρισμός ότι το αμειβόμενο (μεσεγχυματικά) είναι υγιές και το σε πρώτη φάση δωρεάν (ομφαλοπλακουντιακό αίμα) είναι άρρωστο δεν έχει καμία επιστημονική βάση και αυτό αποτελεί γνώση δευτεροετή φοιτητή της Ιατρικής Σχολής.

Στην πράξη η ανίχνευση προλευχαιμικών κλώνων είναι πολύ σπάνια και για το λόγο αυτό σε κανενός είδους φύλαξη δεν γίνεται έλεγχος για προλευχαιμικούς κλώνους.

Read more »

Donated stem cells may work best for heart patients

(Reuters) - Stem cells culled from the bone marrow  of healthy donors work as well or even better as cells harvested from patients themselves as a treatment for damaged hearts  and are more convenient to use, according to new research.

The 13-month trial was the first to compare the safety and effectiveness of so-called mesenchymal, or bone marrow-derived, stem cells taken from patients themselves versus those provided by donors.

Such adult stem cells that renew themselves and mature into specific cell types have been used for 40 years in bone marrow transplants

Scientists are now exploring their use as treatments for ailments such as heart disease and inflammatory conditions, some of the biggest markets in medicine.

The rationale behind using patients' own stem cells to treat disease is that they do not trigger an attack by the body's immune system. Mesenchymal stem cells, however, are also not recognized as foreign tissue.

Researchers from the University of Miami Miller School of Medicine, funded by the National Institutes of Health, found that previously prepared cells from a healthy donor were comparatively safe and may offer the most convenience since it takes up to eight weeks to grow the amount of stem cells needed for the treatment.

The study involved 30 patients whose hearts were damaged by an earlier heart attack. Half received heart-muscle injections of their own cells, while the other half received donor cells.

Scar tissue was reduced by 33 percent in both groups, a result researchers called "very, very significant."
Improvements in heart function were seen in 28 percent of those receiving donor cells, and in 50 percent of patients receiving their own cells.

After a year, five patients in the donor cell group and eight who received their own cells suffered serious adverse events.

"The trials so far have very small patient numbers," said Stefanie Dimmeler, director of the Institute of Cardiovascular Regeneration Center of Molecular Medicine at Johann Wolfgang Goethe University in Frankfurt, Germany. "I think this early work in cardiac stem cells look very promising."

The trial results were presented here at the annual scientific meeting of the American Heart Association and published in the Journal of the American Medical Association.

Companies working to develop off-the-shelf stem cell treatments include Celgene Corp, Pluristem Therapeutics Inc, Athersys Inc and Mesoblast Ltd.

Source : http://news.yahoo.com/donated-stem-cells-may-best-heart-patients-003823396--sector.html

Read more »